"جایی آن دورتر ها"

پایان

۶/۹/۱۳۸۸

شاید قلم موی اون نقاش بزرگ و مهربون، آخرین برگ پاییزی درخت خونمونو سرجاش نگه داره،

تا اومدن زمستون نتونه همه امیدهارو باخودش ببره.

دیروز یه آقایی توی تاکسی می گفت: با این اوضاع و احوال فقط باید چشارو هم بذاریم
با انگشتامون بشمریم تا برسیم به موقع مرگ!

- امروز یه نگاه به کتابای نخونده صف شده توی کتابخونه ام انداختم  که از چند ماه پیش
تا حالا همون جا موندن و شاید هیچ وقت هم حوصله ای براشون نباشه...

- پایان نامه برام شده یه ادا برای از زیر همه چیز دررفتن. اما خودم می دونم که حتی یه
قدم کوچولوهم براش برنداشتم.

- این روزها برخلاف همیشه تا ساعت ۹ صبح می خوابم و وقتی پامی شم باز هم هیچ
انگیزه ای واسه ادامه دادن روز نمی بینم

- قصه زندگیم داره رو یه روال بی تحرک و بی صدا ادامه پیدا می کنه.

- نه از قشنگی های زندگی خبری هست نه از اون شور و هیجانی که همیشه همراهم
بوده.

امروز به حال آقای نشسته توی تاکسی غبطه خوردم چون هنوز زندگی اش جریان داره،
چون هنوز چشماشو نبسته و انگشتاشو نیاورده جلو تا بشمارتشون.

چه عشقی داره وقتی موقع سحر بشینی جلوی پنجره و نسیم خنک با زمزمه آروم مناجات
سحر همزمان بیاد و آروم بخوره توی صورتت.

چقدر دلم برای تمام سحرهای قشنگ بچگی ام تنگه.

یادش بخیر. سحری خوردن کنار مادرجون چه مزه ای داشت. نمی دونست چطوری غذاشو
تموم کنه که یه وقت از دعای سحر جا نمونه. می نشست جلوی تلویزیون و تک به تک تمام
جمله های دعای سحر رو با همون آوای همیشگی دوباره تکرار می کرد.

از وقتی یادم میاد مادرجون مهمون یه ماهه ماه رمضون خونمون بود. از صبح تا اذان ظهر قرآنش
جلوش باز بود. مرتب صدام می کرد و می گفت: " ننه بیا ببین این فتحه اس یا کسره من که
چشام خوب نمی بینه"

یادم میاد گله به گله اینور و اونور مفاتیح رو می گشت و هرجا دعاهای خوب پیدا می کرد
می گفت بیا بخون اینا خیلی خوبه. راست می گفت چقدر همشون خوب و آروم بود.

این پنجمین ماه رمضانیه که جاش گوشه میز خالیه.

امروز روز تولدشه. هرسال می گفت: فقط تویی که یادت می مونه روز تولدم کیه.

 

* پارسال چند نفری افطار کردن با حلیم تولدت

اما

واسه تولد امسالت دست تنها کاری ازم برنمیاد جز فاتحه و خوندن دعاهایی که یادم دادی. 

از من نپرس به کجا می روم، نپرس کجا بوده ام...

من هرگز از آسمان آبی نمی پرسم که چرا آبی است.

آبی، آبی است و من به آبی آسمان اعتماد می کنم.

 

"امشب که چشم هام رو هم بگذارم حتما خدا به فرشته هاش دستور میده تا از اون بالا بالاها
بیان پایین و یه جوری که هیشکی هیشکی ازش بویی نبره صحنه زندگی مو عوض کنن تا
از فردا دیگه هیچ چیز بد و پراز غصه ای توش نباشه..."

می دونم بزرگ شدم اما هنوزم شب ها موقع خواب به این جمله فکر می کنم.

*امید یعنی باز گذاشتن در. این طوری همه چیزهای خوب می تونن وارد بشن. شاید وقتی که
تو اصلا حواست نیست...(خوبی خدا)

 

 

یادم نمی یاد آخرین باری رو که یه شاخه گل هدیه گرفتم!

آخ که چقدر دلم تنگه...

 

نمی دونم تا کی قراره مثل بازی های کامپیوتری هر لحظه هدف گلوله آدمهایی بشیم که
مرتب دارن از آب گل آلود ماهی می گیرن تا پاشون برسه به مرحله بعد! فقط امید وارم اتفاقی
 که دیروز افتاد واقعا اتفاق بوده باشه نه فصل جدیدی برای سیاست های بعضی ها!

* دیروز  ۱۶۹ نفر توی هواپیمای توپولوفی بودن که هنوز یک ربع از پروازشون نگذشته دیگه
هیچی ازشون باقی نمی مونه.

بعد از یک عالمه ابهامی که خبر ساعت ۱۴ از تکلیف مسافرهای این هواپیما تو ذهن مردم
باقی می گذارهُ بالاخره اخبار ساعت ۲۲ شروع می شه و خبرگوی تازه واردی که انگار هنوز
هیچی از خبر گفتن نمی دونه بسم الله نگفته دهنشو باز می کنه و می گه: " همه افرادی
که امروز در هواپیمای تهران ـ ایروان بودند کشته شدند." اینو می گه و بدون اینکه حالت صورتش
حتی یک کوچولو تغییر کنه و حتی به خودش زحمت بده ادای آدمای به ظاهر متاثر رو در بیاره
می ره سراغ اینکه امروز در جلسه هیئت دولت چی گذشته و چه حواشی داشته!

* دیروز ۱۶۹ نفر که ۱۶۱ نفرشون ایرانی بودند و میونشون یه گروه نوجوان جودو کار هم وجود
داشته رفتن تا سر نوشتشون با بقیه کشته شده های این روزها یکی بشه و حتی یک نفر هم
خم به ابروش نیاره.
اونها رفتن تا امروز شبکه های تلویزیونی بدون اینکه بخوان عزای عمومی اعلام کنن و حتی یه
خط مشکی بالای کادرشون بندازن یا حتی به لباس مجری هاشون یک کمی حال و هوای
سوگواری ببخشن، مرتب از فیلم ها و سریال های طنزی حرف بزنن که قراره آخر هفته زندگی
مردم رو گل و بلبل کنه تا کسی به فکر چیز دیگه ای نیفته.

 

وقتی یه نفربه همین راحتی با یه جمله از یه آدم به ظاهر معتبر، "دزد"می شه و همون نفر با نقل یه جمله از یه آدم معتبر دیگه خیلی سریع تبدیل می شه به "امین و خادم ملت"!، بازهم امیدوارند که اعتماد کنیم؟
حتما بعدش هم باید منتظر باشیم تا اوضاع و احوال زندگی مردم از اینی که هست بهتر بشه!!!

بد نیست این داستان کوتاه ایتالو کالوینو رو بخونین:

 قلمرو دزدان
نویسنده: ایتالوکالوینو

سرزمینی بود که همه مردمش دزد بودند. شبها هرکسی شاه کلید و چراغ دستی دزدی اش را برمی داشت و می رفت به دزدی خانه همسایه اش. در سپیده باز می گشت به این انتظار که خانه خودش هم غارت شده باشد.
و چنین بود که رابطه همه باهم خوب بود و کسی هم از قاعده نافرمانی نمی کرد. این از آن می دزدید و آن از دیگری و همین وطور تا آخر و آخری هم از اولی!

ادامه مطلب...