برخلاف آنهایی یک ساعت هم در روز نمی‏شود بدون فکرشان سر کرد، بعضی‏ها ذاتا رفتنی‏اند.
آنقدر رفتنی که حتی به اندازه خوردن یک استکان چایی هم نمیشود به ماندنشان دلخوش بود.
یک روز بی‏هوا می‏آیند، بالا و پایین می‏پرند، دست تکان می‏دهند و آنقدر جلب توجه می‏کنند که
بالاخره از بین کرور کرور آدم ریز و درشت، انگشت اشاره‏مان را بگیریم سمتشان و بگوییم :«خب
باشه تو بیا!». همین انگشت اشاره است که انگار کار را خراب می‏کند. اشارت انگشت اشاره
همان و تمام شدن بالا و پایین پریدن‏ها و دست تکان دادنهای طرف مقابل هم همان! چون حالا دیگر
خوب مطمئن شده که از کرور کرور آدم ریز و درشت خبری نیست و همین طور هم از ترس
تغییر جهت انگشت اشاره ما‏ به سمت گزینه دیگر. پس حالا راحت می‏تواند گلویی صاف کند،
روسری‏اش را از نو گره بزند، آرایشش را تمدید کند و با سری بالا، سینه‏ای روبه جلو و اعتماد
به نفسی کامل، دورمان بزند که هیچ، انگشت اشاره‏مان را هم از ته ببرد!
این روزها انگشت اشاره نزدیکترین و مهربانترین مهره زندگیمان بریده شده. هیچ مرکوکرومی
عفونتش را خوب نمی کند و هیچ بروفنی برای تسکینش سراغ نداریم؛ نه تسکین او نه خودمان!

روی صندلی عقب ماشین نشسته بودم و  داشتم با دندونهای جلوم، گوشه اضافه کنار ناخنمو
که از صبح به هزار جا گیر کرده بود و اعصاب برام نذاشته بود از بیخ  می‏کندم  که یک مرتبه
دوتاییشون عین عجل معلق از وسط اون ترافیک سنگین پریدن جلو ماشین و با لباسهای
قرمز  و صورتهای سیاهشون شروع کردن به حالا نرقص و کی برقص! یکیشون دایره زنگی گرفته
بود دستشو  با کف دستاش محکم میکوبید روش و اون یکی هم برعکس اونایی
که قِر تو کمرشون فراونه نمی دونن کجا بریزن، خیلی خوب می‏دونست باید کجا خرجشون کنه
چون هرچی قِر تو بساطش داشت ریخت جلوی ماشین ما ! گوشه ناخنم مثل بچه‏های مهدکودک
که از ترس مربیشون میرن یه گوشه تنها وامیستن ناخن می‏جوند تو دهنم بود و داشتم به
چرخش کمر فنر مانند حاجی فیروز مورد نظر نگاه می‏کردم که غرغرهای مسافر بغل دست
راننده شروع شد:«نیگاه کن جوون تو این سن و سال الان باید دانشجو باشد اونوقت...»،
«من نمی‏دونم این مملکت کی‏می‏خواد سامون بگیره»، «همینطور ول ول می‏گردن یکی
نیست بیاد جمعشون کنه...»

از اول صبح بار و بندیلشو جمع کرده و رفته بود نشسته بود ته سالن و با تیکه پاره‏های
ملافه درب و داغون آقابزرگ خدابیامرز که دیگه خیلی وقت بود ارزش وصله پینه شدنم نداشت افتاده
بود به جون درزهای پنجره. اگه کاری به کارش نداشتی یه ریز تا خود شب پنجره رو ول نمیکرد.
انگار آیه نازل شده بود که درز پنجره باید از تمیزی برق بزنه. پنج سالی می شد شبای عید به
بهونه تمیز کردن خونه میومد اما برعکس  ارتوپد خونوادگیمون که تخصصش«بیماریهای شانه»
است و گهگاه پرو پای شیکسته و در رفته مونم با اکراه نگاه می‏ندازد، یک لحظه هم حاضر نبود
از تخصص اصلیش یعنی همون پاک کردن درز پنجره‏ها کوتاه بیاید.زیر بار هیچ کار دیگری هم
نمی‏رفت. برای همین هم وقتی با هزار و یک دلیل منطقی توجیهش میکردیم که برای
خونه تکونی جاهای دیگه خونه رو هم باید تمیز کرد و بهتر است دیگر بی خیال درزهای
پنجره شود، لبخند منحصربفردی تحویلمان میداد و درست در حالیکه منتظر بودیم ازجایش
بلند شود و ملافه آن مرحوم را با جاهای دیگر خانه هم متبرک کند، رویش را بر می‏گرداند و
خیلی جدی عملیات سابیدن درز مورد نظر رو از سر می گرفت.

دیگه چشمش قشنگی ها رو نمی بینه

دیگه بلد نیست چشماشو روی هم بگذاره و یه عالمه دنیای قشنگ واسه خودش تجسم کنه

دور شدم از همه خوبی ها و حسهای خوب

دیشب با اینکه دستامو ملتمسانه به طرفش دراز کرده بودم،

  باز هم نمی دونستم چی ازش می خوام

فقط یه سوال تو ذهنم مدام می چرخید:

اگه بر می گشتم بازم همین راه رو میومدم؟؟؟!!!!

هفت سال از نبودنت می گذره. سیزده به در 83 بود که مثل همیشه کز کرده بودی
روی مبل مخصوص جلوی تلویزیونت و گشت و گذار و بساط مردمو روی چمن‎های 
پارکها نگاه می کردی.
«مادرجون دلت می خواد ما هم مثل اینا بریم بیرون؟»
 «آخه ننه من که پا ندارم.!»
 یادمه اینو گفتی و بدون اینکه بفهمی چشمات پر از اشک شد.
چقدر سختی کشیدی تا اون چند تا پله رو بیای پایین و خودتو برسونی رو کفه صندلی
ویلچر! مثل همیشه با اون چادر مشکی ات که از تمیزی برق میزد روتو سفت گرفتی
و شروع کردی تمام مسیر از سیزده بدر های قدیم تعریف کردن.
 «خسته شدی همین جاها هم وایستی خوبه نمی خواد تا پارک بری»
 اما هرجور شده رفتیم تا بتونی خودتو یکی از همونهایی ببینی که بساط سیزده بدرشون
با بساط کناری 20 سانتم فاصله نداره. شلوغی و سرو صدا بدجورکلافمون کرده بود اما تو
به عادت همیشه فقط می خندیدی و تا می تونستی با آدمهای دور و برت دوست می شدی.
نزدیکای غروب بود که رسیدیم خونه. صدای قربون صدقه ها و تشکرات هنوز تو گوشمه.
نه تو نه من نه هیچ کس دیگه نمی دونست اون آخرین سیزده به در زندگیته و قراره یک
ماه دیگه اش بری بیمارستان و دو هفته بعدشم جاتو واسه همیشه روی ویلچرت خالی بذاری!

ویلچرت انقدر خالی موند تا سه سال پیش برای گردش روز سیزده بخشیده شد به بابازرگ رویا و 
تبدیل شد به تنها وسیله ارتباطش با دنیای بیرون. تا چند روز پیش هم مهمون ویلچرت بود اما اونم
جاشو خالی گذاشت.

***

امروز که سرمو از پنجره ماشین آورده بودم بیرون تا مراسم سیزده بدر مردم رو تو پارک نگاه کنم،
یه مادر بزرگ دیدم عین خودت! اونم روشو محکم گرفته بود و نشسته بود روی ویلچر.
نمی دونم چی شد که من و مامان و بابا بدون هیچ پیش زمینه ای یکدفعه باهم گفتیم :
«آخیه! چقدر مثل مادرجونه!»